kantoor ps2

 

SCHRIJVEN blijft een vreemde zaak


‘Schrijf je ook wel eens wat leuks?’ vroeg een van de schilders bij ons aan huis eens tijdens de koffiepauze toen ik probeerde uit te leggen dat een beetje achter je bureau zitten iets anders is dan de hele dag niks doen. Meneer Joep, zelf ooit een verdienstelijk talent bij de Utrechtse club Velox, strooide met verhalen zoals Willem van Hanegem met zijn passes. ‘En gelachen dat we hebben…!’ Ja, krijg dat maar eens op papier.
Vaak, moet ik dan ook bekennen, is interviewen of koffie drinken leuker dan het schrijven zelf.  Want hoewel schrijven volgens de Portugese dichter Fernando Pessoa uiteindelijk gewoon een vorm van praten op papier is, is er ook altijd dat spraakgebrek in de vorm van stotterend formuleren, krassen, passen, meten en opnieuw formuleren. Doorhalen tot je er een punthoofd van krijgt. En staat alles eenmaal vast in druk, dan is het uit met de pret en vraag je je meteen af waar al dat schrijven ook weer voor nodig was.
IJdelheid? Een hogere vorm van kunst? Op de ladder zul je bedoelen!

 


 

 

 

PS2
Behalve een simpele afkorting van Peter Sierksma Schrijft verwijst de naam van mijn tekstbureau naar een Newyorks kunstenaarscollectief uit de jaren negentig: PS1. De kunstenaars hadden hun atelier en onderkomen gevonden in een oude openbare school, die bekend stond als Public School number 1 - en dus bleef nummer 2 over.
 
Ook knipoogt PS2 naar de oude Psalmen en de vorm waarin ze vroeger op houten borden naast de preekstoel werden aangegeven.
 
Bovendien betekent PS natuurlijk gewoon Post Scriptum of naschrift - het naschrift dat je vroeger nog wel eens onder een brief aantrof...